بزرگترين ويژگي موسيقي معاصر ساختن تصاويري براساس شعور شنونده است كه تنها با تلفيق مصالح و مواد موسيقيايي نهفته در موسيقي بومي، مذهبي، آييني و ملي ميسر مي شود. «در دنياي معاصر، تعريف موسيقي «سكوت بين دو صدا» است. ابداع و خلق موسيقي خارج از چارچوبهاي پرقيد و بند ادبيات و ساخت مجموعه اصواتي كه جز به موسيقي ارجاعي ديگر ندارند از ويژگي هاي ديگر موسيقي معاصر است.» «توجه به اخلاق و دوباره گويي فضايل اخلاقي باتوجه به سرچشمه فلسفه اخلاق در شرق، ديگر رويكرد موسيقي نوين است.»

هنرمند معاصر تنها موجودی است که اتفاقاْ به هیچ وجه در زمان موجود زندگی نمی کند و اصلاْ هم عصر دیگر موجودات مثل خودش نیست! چرا ؟ ...چون :

۱ - برای اینکه شالوده و زیر ساخت تفکر حرفه ای او ، در مطالعه مداوم آثار امتحان پس داده گذشته

شکل گرفته است.

۲ - هم عصران او معمولاْ حال او را در نمی یابند زیرا :

۳ - او دائما در حال فکر به خلق اثر برای آینده گان است !

                                                  

تو هر کلاس موسیقی که بری ، اولین چیزی که  استادت بهت می گه : تمرین ، تمرین ، تمرین ،اما نمی گه چه طور، فقط میگه تمرین کن ! تو شروع می کنی با سازت به حمالی ! چون می خوای از طریق انگشتان و اعضاء بدن به مغزت موسیقی رو یاد بدی !!! جلو می ری و چندین سال بعد باید بهت تبریک گفت چون حالا تو یه تایپیست ماهری !!!

                                   در علم نوین آموزش ، قبل از هر چیزی توصیه شده که ما به جای ورزیده کردن انگشتان خود ، باید ذهن را ورزیده کنیم . مثالی می آورم : استاد به شما نواختن یک سری گام ( توالی ۸ نت )را برای سازی مثل گیتار به شما درس داده و شما می خواهید از طریق تمرین به سرعت دلخواه برسید. شروع می کنید و انگشتان شما به روی ساز حرکت می کنند ،اما هر چه جلو میروید می بینید به اصطلاح در نمی آد ! چه باید کرد .... ساده است قبل از دست بردن به ساز باید ذهن ما آن قطعه را بنوازد. مگر به انگشتان دست ، مغز فرمان نمی دهد ؟ خب ، ذهن باید ورزیده شود تا بتواند فرمان درست به اعضاء بدهد. ذهن باید آنقدر آماده باشد تا بتوان موسیقی را درست نواخت ، احساس را جاری کرد و جانها را نواخت .

 

ذهن ، ذهن ، ذهن .....

 

 

همه ما کم و بیش در حال شنیدن موسیقی هستیم خواه به اختیار و انتخاب شده و خواه از سر اجبار. چگونه میتوان به لذت ناب شنیدار موسیقی دست یافت ؟

شنود خنثی لذت بی واسطه هر آنچه که ما موسیقی می نامیم را برایمان هموار می کند . اما شنود خنثی به چه معنی است ؟

 

روزی استاد موسیقی برای شاگردانش نمونه صوتی را در پخش قرار داد و رو به شاگردان

کرده و گفت :امروز موسیقی کهن را آنالیز می کنیم. لحظاتی بعد صداهای عجیب و غریبی که بیشتر به تقلید صدای حیوانات مثل گاو ، گوسفند و الاغ می مانست از دستگاه پخش شد . شاگردان بدون استثنا خنده سر داده و جالب اینکه قیافه فکور و دقیق استاد در مواجه با چنین پدیده عجیبی آنها را بیشتر به خنده وا می داشت. پخش نوار تمام شد و در کلاس یکپارچه ولوله تمسخر آمیزی از صداهای حیوانات بگوش میرسید. استاد اشاره به سکوت نموده و گفت : این چیزی که شنیدیم یکی از کهن ترین نمونه های موسیقی بشری بود . کلاس در سکوتی معنا دار فرو رفت . استاد ادامه داد : خنده شما نه تنها عجیب و غیر منتظره نبود بلکه کاملا طبیعی اتفاق افتاد چون شما قبل از شنیدن ، تصمیمی برای شنیدن بدون قضاوت نگرفته بودید . اگر می خواهیم به درک واقعی از موسیقی برسیم ، بدون پیش داوری و با دقت موسیقی را گوش داده و به جای عکس العمل احساسی سطحی نشات گرفته از عدم اگاهی ، سعی کنیم سئوالاتی همزمان طرح کرده و به پاسخ آن فکر کنیم مثل : این موسیقی با چه سازها یا وسیله ای نواخته می گردد ؟ سکوتها و مکثهای به کار رفته به چه معنای است ؟ آیا سرعت نواختن یا خواندن تغیر می کند و چرا؟ جغرافیا ی این اثر کدام است ؟ و ..... زمانی که داریم سئال طرح کرده و همزمان پاسخ پیدا می کنیم  و ذهن در سه سطح گذشته و حال و آینده در گیر است ، این لحظه ، لحظه غرقه شدن در آنچه که میشنویم نامیده می شود و این  کشف بهترین نوع لذت بردن از موسیقی را برای ما فراهم می کند . به این فرایند  (( شنود خنثی )) می گویند. حال آیا دید خنثی ، اندیشه  خنثی ، و زندگی خنثی را هم می توان معنی کرد؟؟؟.

مقدمه موسیقی آغاز می شود... (( ریتم نغمه های )) پی در پی ، آرام آرام شروع به جدا کردن خود و خویشتن می نمایند . می لغزند و نرم .... نرم .... .

نواها انگار از فیلتری بین تو و یک حجم از سیالی زلال ، عبور کرده و در گوش می نشینند رقصان رقصان... حسی از گرمی و اشتیاق به چیزی که نمی شناسی تو را حرکت می دهد بالا ..بالا.. بالا.. .و        آن       لحظه       مهیب    رهایی ،

از زمین به آسمان ، از یانگ به یینگ ، اهریمن به اهورا ، تز به آنتی تز و از هر چه که نیست به هر چه که هست ...و آن لحظه مهیب ....

                             

موسیقی احساسات آدمی را صدا دار میکند

                                                                 دلاکروا

در هنگام شنیدن موسیقی ذهن ما در ابعاد زمان( گذشته، حال و آینده ) درگیر میشود . وقتی اصوات موسیقی به نوا در می آیند ، گوش ما با شنیدن نتها در زمان حال و با به خاطر سپردن آن اصوات در زمان گذشته و با حدس صوت بعدی به زمان  آینده فکر می نماید . به اینگونه  معجزه موسیقی شکل میگیرد . تجسم ساده موسیقی در ابعاد زمان ، ذهن را چنان درگیر می نماید که برای لذت بردن از آن ، کافیست چشمها را ببندیم ....

به اين گفته معروف دقت کنيم :(( نبوغ ، انفجار اطلاعات در يک لحظه است )).

 موتزارت آهنگساز فقيد  فقط ۳۶ سال زندگي کرد اما تعداد آثاري که در همين مدت خلق نمود به حدي زياد است که اگر يک شخص بخواهد ۲۴ ساعته پارتيتور موسيقي بنويسد ،  کلي زمان کم خواهد آورد ، چه برسد که بخواهد آن را خلق کند ! حال فرض کنيد جناب موتزارت يک کامپيوتر کاملاً معمولي ميداشت و قرار بود با يک نرم افزار باز هم معمولي مثل Encor کار کند .... نتیجه مشخص است او به اندازه ۲۰۰ سال موسیقی می نوشت ! هنوز هم هستند آهنگسازانی که حس نوستالوژیک نوشتن با مداد به روی کاغذ را به خیره شدن به مانیتور ترجیح می دهند ونواختن با پیانو را به صداهای Sample . در هر حال مطمئناً روزی خیره شدن به صفحه مانیتور نیز به نوستالوژیا خواهد پیوست.....

                                             

 

مقدمه

به طور معمول آهنگسازان نسلهای گذشته از دوره باروک به بعد ، روشی به ظاهر ساده برای خلق یک اثر موسیقی به کار می بردند ، به این صورت که ابتدا یک (( ایده کلی )) شامل مصالح تماتیک و هارمونیک ( ملودی ها و هماهنگی نواها ) را در ذهن به عنوان یک (( تصور ذهنی)) تجسم نموده و بعد به وسیله یک ساز کلاویه دار مانند ارگ کلیسا یی یا پیانو آن با گوش بیرونی آزمایش نموده و بعد از تصحیحات آنرا به روی خطوط حامل می نوشتند .

اما در حال حاضر با این حضور سهمگین کامپیوتر و نرم افزارهای متنوع ،در عرصه ابداع و نوآوری چه اتفاقی برای آهنگسازان رخ داده ، این موضوعی است که ما در این مجال در مورد آن آموخته های خویش را با هم در میان می گذاریم .