.... اینکه آرزو کنی

یه دفعه هم که شده

نویسنده مورد علاقه ات

رو یاخواننده دوست داشتنی ات

 رو یا آدم سیاسی  خوبه ای که می شناسی

 رو از نزدیک ببینی و انوقت در کمال ناباوری ببینی

 این آدم با اونی که تو ذهنت بوده تومنی صد صنار تفاوت داره

 ُ یه اتفاق معمول واسه عصر ماست.... خیلی به ندرت این دوتا ( شخصیت ذهنی و واقعی )

 با هم دیگه جور در می آد... اما من از این معدود آدما یه نفر رو خوب می شناسم که خودش از کارای دوست داشتنیش خیلی بهتره .....

 

خیلی

 

 

" بزرگان جهان را به تواضع و فروتني که داشته اند، به برخوردشان با منقدان خود، و به شهامتشان براي قبول خطا ‏نشانه مي زنند، ورنه رجزخواني شاني ندارد، درشت گوئي عزت نمي آورد. و آدمي درخت بي برست وقتي که مدام ‏خود را بنگرد در آينه و مجالي براي ديدن ديگران نيابد مگر براي فريب و تظاهر. و جهان را با افسوس نوشته اند."

 

                                              

 

در اینترنت که به روم باز میشه ، قبل از هر چیز نگاهکی به اخبار و نوشتارهای اینترنتی......

نه ! این خوب نیست!!

تفکر از راه انتقال ایده های تماتیک و بسط و گسترش .....

نوووچ! خیلی افاضاته!

به نام انکه جان را در آیینه تفکر به آموختن....

ای بابا! نهه!!

...

یه جایی تو رادیو شنیدم : وبلاگ ها منبع خوبی برای آموختن نیستند!چون معمولاً نویسندگان وبلاگ به صورت طوطی وار!مطالبی را می نویسند که حتی خیلی هاشو خودشون هم متوجه نمی شوند!.....

.....

دوستی می گفت: سنجش سخن قبل از گفتن و یا نوشتنش مثل کادو کردن یک هدیه است....باید اونو کاملاً سبک و سنگین کرده و بعد با یه جلدو کاور شیک اونو به مخاطب هدیه بدی....

...سنجش....گفتن....کادو.....هدیه.....